با آنکه در سايه نشسته بود، هر از چند گاهي آهي مي کشيد و از گرماي هوا گله مي کرد. عينک دودي اش را تکاني مي‏داد و با بادبزن چوبي‏اش کمي خودش را باد مي‏زد. از زير روسري اش گل سر قرمزش پيدا بود. روسري که نه پشت سرش را پوشانده بود نه جلوي سرش را!!
پيراهني به تن داشت شبيه مانتو و سر تا پا سفيدپوش بود. ...
به ايستگاه رسيدم و بايد پياده مي شدم. مقنعه ام را جلوتر کشيدم . چادرم را مرتب کردم و پياده شدم.
آفتاب مي تابيد و چه شيرين مي تابيد .
مي داني گرماي دوزخ به خنکاي معصيت نمي ارزد!!
                                                                    مهديه صالحي