أعوذبالله من نفسي

بسم الله الرحمن الرحيم

سلام عليکم

نمي دانم از چي بنويسم و از کجا و چطوري. بغض تنگي روي گلويم نشسته. اونقدر سنگينه که راه نفس را به رويم بسته. راستي  من کي هستم که نفس بخواهم بکشم. من کي ام؟ من کي ام که اينطور ويران و سر گشته ام. من کي ام؟

من کي ام؟ عبد ز پا افتاده اي
من کي ام؟ عمر خود از کف داده اي
من کي ام؟ درمانده اي مست غرور
من کي ام؟ جامانده اي از راه دور
من کي ام؟ عبدي جسور و خيره سر
من کي ام؟ بي خانماني در به در
من کي ام؟ کاسه به دستي تشنه لب
من کي ام؟ کهنه گداي نيمه شب
من کي ام؟ بيگانه اي دير آشنا
من کي ام؟ ديوانه اي عاقل نما...

خدايا من هر کسي که هستم ، مخلوق تو ام. و غير از خالق چه کسي به مخلوق محبت داره. خدايامن کمترين هستم و تو پروردگار عالم هستي.

خدايا به من رحم کن که من نمي دانم که کيستم اما مي دانم که تو کريمي و بزرگوار. تو بخشنده اي و رئوف. تو رحماني و رحيم. خدايا تو غالبي و من مغلوب. به اين مغلوب کمترين ترحم کن.

يا ارحم الراحمين.