بسم الله الرحمن الرحیم
أعوذ بالله من نفسی
شاید باورش سخت بود که بخواهم بروم. شاید به نوعی عادت کرده بودم. شاید لازم بود بیشتر بمونم. شاید.....
اما مجبورم. مجبورم که بروم. مجبورم غزل خداحافظی را بخوانم. روز رفتن نزدیکه. خیلی نزدیک....
هفته آینده...بین دوم تا چهارم بهمن.....
اینک که رفتنی شده ام....
حیف از آنهمه روزهایی که گذشت....
و من به درستی عمل نکرده ام....
باید که بگذریم از کوچه پس کوچه های عمر....
رفتن چه زود زود می شود و ماندن چه زود دیر....
با برگ بگذریم و عبوری ز لالایی نسیم....
این است این بهار...
پایان یک نوشتن طولانی و وسیع....
یک عمر زندگی.....
یک عمر نشستن به پشت زندگی....
خیلی نگران خودم نیستم چون بر می گردم خیلی زود. خواستم فقط برایم دعا کنید....
آخه بین دوم تا چهارم بهمن دفاعیه دارم. اونطوری هم که اون بالا نوشتم برای این بود که بیشتر دعایم کنید. بعدا یک پست از مطلب را در مورد همین دفاعیه ام می روم منبر انشاء الله
فعلا باید غزل خداحافظی را بخوانم.
حق نگهدارتون
بسم الله الرحمن الرحیم
عید غدیر آمد و آسمان شاهد شد.....
عید غدیر مبارک
سلام علیکم
قصد نداشتم تا چهلم حاجی بنویسم. اما آقای نظری که فوت کردند. همه چیز به هم ریخت.
هیهات هیهات هیهات
یادمان باشد که غروب ما هم نزدیک است
خیلی نزدیک
شاید فردا من....
شاید همین لحظه....
شاید....
شاید کمی تا غروب فرصت باشه.
تا غروبمان نرسیده....بسم الله
...
بر چه من گریه کنم اوست که بالش داد...
برای علی کوچولوی
فرزند خردسال
مرحوم
آقای ابوالقاسمی پور
بر چه من گریه کنم اوست که بالش داد
بر چه من درد کشم او که نداهایش داد
من اسیرم او پرید
رفت سوی خدا با دل و بی تابی هایش
صبر کن کودک او
صبری تلخ
پدرت روح بزرگی را برد
مادرت زندگی نابی برد
صبر کن ای کودک خرد
صبری تلخ
نه به اندازه ی مولا
دست کم در چاه
گریه کن هم نام
گریه ای همچون مولا
اما
تو چه خوب می دانی که
زندگی سختی رفتن هاست
زندگی بال گشودن هاست
پدرت نور
مادرت نور
و به اندازه ی نورانیت باش
تو توان خواهی یافت
بالها می یابی
و گشودنهایش را
تو به آنها خواهی گفت
من به دنیا آمده ام
سختی تلخ حقیقت این است
من تحمل خواهم کرد
من تحمل خواهم کرد
من تحمل خواهم کرد....
[29/10/1386- 12:20 ص] نجابت دریا
[21/10/1386- 12:6 ص] روضه بازی
[20/8/1386- 10:47 ع] برمی گردم.
[آرشیو شده ها]
:جستجو